आग
काल एक स्वप्न जळताना मी पाहिलं
ज्वाळेमध्ये होरपळेलं आयुष्य मी पाहिलं
गरिबीच्या गवतावर महागाईचं तेल होतं
बेकरीच्या मशालीला त्यावर पडताना मी पाहिलं...

नेत्याच्या पोतडीमधे सारी नुसती आश्वासनं होती
भाबड्या जनतेच्या विश्वासाची खुलेआम कत्तल होती
भ्रष्टाचाराच्या अनेक रूपाना हसताना मी पाहिलं
काल माणसानीच माणसाला आग लावलेलं मी पाहिलं...

प्रत्येकजण दुसय्रा कडे एक बोट दाखवत होता
स्वतःच्या अचरणाकडे सोईस्कर कानाडोळा होता
जबाबदारीचं सोईस्कर वर्गीकरण मी पाहिलं
चांगल्यांच्या चांगुलपणाचं पायपुसणं होताना मी पाहिलं...

प्रत्येक रात्री नंतर एक सुंदर पहाट आहे
हर एक काळ्या ढगाला एक सोनेरी किनार आहे...
पुस्तकालं सगळं आता पुस्तकातच रहिलं
मानवतेच्या चितेला मत्र धगधगताना मी पहिलं
काल माणसानीच माणसाला आग लावलेलं मी पाहिलं...

-रोहित गुजराथी

माला पुन्हा college ला जायचंय..
नव्या लाटांवर स्वार होताना

जुन्या वाटांना जपून ठेवायचंय

माला पुन्हा college ला जायचंय..

नोकरी लागली,professional झालो,

corporateworld मधली entity झालो,

साला studentचे आम्ही emplyoee झालो..

थोडावेळ तरी हे transformation माला revert करायचंय...

माला पुन्हा college ला जायचंय..

इथे foodcourt आहे पण canteen नाही..

batch-owner आहे पण guide मात्र नाही..

चहा आहे पण cutting तेवढा नाही..

आहो चहा-parle-G लाही आता ती सर नाही..

साला सगळं आहे इथे पण काहीसुद्धा नाही...

हे सगळं माला परत मिळवायचंय...

माला पुन्हा college ला जायचंय..

मनं सगळ्यांची बंद आहेत अन्

म्हणे culture खूप open आहे..

दाखवायची खूप चांगली आहे अन्

खायची खूप वेगळी आहे...

निर्मळ मनाच्या मित्राला भेटायला;

माला पुन्हा college ला जायचंय..

table वाजवंत गाणी गायला- canteen ला जावं..

जिवभावाच्या मैत्रीचं मूळ, canteenच्या चहात रूजावं..

book-chat करण्यासाठी- lectureला बसावं..

एखाद्या दिवशी तेच chat वाचत- डोळ्यात पाणी येईतो हसावं...

submission enjoy करायला, practical असावं..

अन् nights मारून sheets काढून- शेवटच्या क्षणी submission करावं..

project च्या नावाखाली- तासंतास cricket खेळवं..

कुठलंही planning न करता- सिंहगडला, महाबळेश्वरला जावं

असं मनसोक्त, बेबंद आयुष्य- रोज जगावं..

कविता लिहिताना मग्न होउन-boat-club वर बसून रहावं..

अन् अता तसं लिहीता न येण्यामागे- त्य पाराचं नसणं असावं...

event organise करायला, दिवस रात्रं झतावं..

अन् eventच्या शेवटच्य दिवशी- डोळ्यातून eventचं यश पाझरावं...

gatheringची धुंदी अनुभवायला- एखाद्या committeeत काम करावं..

अख्खं gatheringच मग- घरचं कार्य होउन जावं....f

arewellच्या दिवशी मग- college मध्ये घुटमळंत रहावं...

घरी निघल्यावर मग- कहितरी मागे रहिल्यासारखं वाटावं....
ते मागे रहिलेलं शोधायला...

या सगळ्यांशी निःशब्द संवाद साधायला...

त्यातलं आकंठ समाधान अनुभवायला...

माला पुन्हा college ला जायचंय..

माला पुन्हा college ला जायचंय..

नशीब
रात्रीच्या गर्भात काल..
सुंदर स्वप्न अंकुरले होते.
दिसले नाही नीटसे पण...
नक्की नशीब कुजकट हसले होते!

ते म्हणाले असणार....

सुखावुन घे आभासांनी
रात्र तुझी आहे....
उजाडू दे उजाड वास्तव
मग दिवस माझाच आहे!

दोन कवाडं उघडली की...
वास्तव जाळणार आहे तुला
जमलंच तर नको उघडू डोळे..
सत्य काय अन काय चितेच्या ज्वाळा....
नशीबाचे शाप लाभणार....
कवितेच्या हस्ते तुला;
लिहायला बसशील वेगळंच कही....
सुचेल फक्त 'तीच' तुला!

कवितेच्या नावाखाली
नुसती शाई नासणार तू...
पानावरचं उठवणार वादळं
अन् पानावरंच शमवणार तू!

कायमंच हरलायस तू माझ्याशी..
खेळ जमलाच नाही तुला...
नशीबावर हवाला ठेवून
असे डाव लावू नयेत बाळा!


मग मी ही म्हणालो नशीबाला

मानलं साल्या तुला
चांगला खेळ मांडलास तू..
दोरे तुझ्या हातात
अन् माला उडायला सांगतोस तू!

तुझ्या लेखी हारलो असेनही
पण मझा हिशोब सरळ आहे...
गणितात मझ्या सगळा
वजाबाकीचाच तर खेळ आहे!

कसाही असला तरिही
माझा भोग माला मान्य आहे
सुंदर दिवसा साठी माला
उजाड रात्र मान्य आहे!

दुसर्या साठी झिजण्यास
खूप मोठं मन लागतं
चंदन आणि ज्योत होण्यास
माझ्यासारखं जिगर लागतं!

माझ्या वाटा वेगळ्या होत्या
माझे खेळच वेगळे होते..
दोरे होते तुझ्या हातात पण
माझे आकाशच वेगळे होते!

तिच्या सुखासाठी माझे दुःख
नेहमीच मान्य आहे मला
इथेच हरलास तू
अन् कळालंच नही तुला!!!

हे असलं कहितरी लिहीतो सध्या..
एकटाच स्वतःशी बोलतो सध्या...
अशीच कहितरी स्वप्न बघतो...
अन् सकळी स्वतःला हसतो सध्या!
सगळ्यांना हे हास्यच दिसणार आहे
चांगुलपणावरचा अढळ विश्वास दिसणार आहे
रत्री उश्या भिजजवत जागणारा मी फक्त
मझ्यापाशीच राहणार आहे!!!
फक्त मझ्यापाशीच राहणार आहे!!!

-रोहित गुजराथी